‘आता माझी सटकली, मला राग येतोय!’ असं आपल्याला का होतं ?

' पण आई माझ्या टेबलला ओम का हात लावतो, त्याचं टेबल आहे ना?

'अरे हो आहे, पण घेतला त्याने तर काय बिघडलं. भाऊच आहे ना तुझा तो. एकमेकांमध्ये वस्तू वाटून घेतल्या तर काय बिघडलं?

' नाही.. मला माझ्या वस्तूला न विचारता हात लावला की राग येतो!'

ओमचं रडणं थांबलेलं असतं. तो मध्येच म्हणतो ' आई माझ्या टेबलाचा पाय तुटला काल. माझे दोन मित्र त्यावर बसले होते.  म्हणून मी दादाचा टेबल घेतला!'

' बघितलं ना रुद्र काहीतरी अडचण होती म्हणून घेतला ना ओमने तुझा टेबल!' आईने रुद्रची चूक दाखवण्याचा प्रयत्न केला.

मग आई रुद्रला म्हणाली, ' मला सांग रुद्र, तुला कसला राग येत नाही ते.. छोट्या छोट्या गोष्टींवरुन राग येतो तुला. जेवायला आधी ओमलाच का दिलं? गाडीत मागच्या सीटवरचा का बसायला लावलं? मित्राने अमूक म्हटलं म्हणून राग, मित्राने तमूक केलं म्हणून राग. रुद्र तुला फक्त रागच येत असतो. तुझ्या या रागीट स्वभावाने सर्व तुझ्या दूर जाताय हे कळतंय का तुला?

' मला काही फरक पडत नाही!' आईच्य प्रश्नावर रुद्र पुन्हा चिडून उत्तर देतो.

' तुला फरक पडत नसेल पण तुझ्या आजूबाजूच्या लोकांना तर  पडतो. काल निलिमा टीचर भेटल्या होत्या. त्या म्हणाल्या, ' यंदा रुद्रला शाळेत जरा समजावून पाठवा. मागच्या वर्षी सर्व मुलं खेळायच्या तासाला, सहलीला एकत्र मजा करायची आणि रुद्र मात्र एकटाच बसलेला असायचा. मी मुलांना सांगायचा प्रयत्न केला, पण रुद्र विनाकारण मुलांवर चिडतो. त्यामुळे मुलं घ्यायचीच नाही रुद्रला त्यांच्यात. मुलं त्याला घ्यायची नाही, म्हणून तो आणखी चिडायचा , खरंतर मलाच खूप वाईट वाटायचं.'

'रुद्र तुझ्या स्वभावाने तू एकटा पडतोस. तुला कोणी मित्र नाही. तू कुणाला घरी बोलवत नाही, तुला कोणी मित्र त्यांच्या घरी बोलवत नाही. यामुळे मलाही वाईट वाटतं. तुझ्या चिडखोर, भांडखोर स्वभावामुळे तू बाबांची सतत बोलणी खातो, याचंही मलाच वाईट वाटतं. आपला दादा आपल्याशी असं वागतो, हे बघून ओमलाही वाईट वाटतं. तुझ्या रागीट स्वभावाचा तू सोडून इतरांना फरक पडतो रुद्र!'