युध्दग्रस्त गाझात अडकून पडलेल्या मुलानं पत्र लिहिलं. त्याने पत्रात काय लिहिलं?

आम्ही शुक्रवारी रात्री दुसऱ्या दिवशी काय मजा करायची ते ठरवून झोपले. पण सकाळी आम्हाला जाग आली ती बाॅम्बच्या आवाजांनी. सगळं वातावरण एकदम बदललं. बाबा म्हणाले, 'काहीतरी भयंकर सुरु आहे बाहेर!' बाबंना आमची चिंता वाटू लागली. रोज येथील बाॅम्बचे आवाज वाढतच गेले. हे बाॅम्ब आजोबांच्या घराशेजारी पडू लागले. आजी आजोबांच्या शेजाऱ्यांच्या घरावर बाॅम्ब पडला. मांजरांनाही तो आवाज सहन होत नव्हता. मांजरं उलट्या करु लागली. आम्ही त्यांना दवाखान्यात घेऊन गेलो. डाॅक्टरांनी मांजरांना औषधं दिली. आम्ही जिथे राहात होतो तिथे नंतर जास्तच बाॅम्ब पडू लागले. आम्ही जिवंत राहू की मरुन जावू असे प्रश्न पडू लागले. बाॅम्ब हल्ल्यांमध्ये आमच्या शेजारची इमारत पडली. म्हणून मग आम्ही सर्वांनी गाझामधील एका मोठ्या हाॅस्पिटलात आसरा घेतला. त्या हाॅस्पिटलमध्ये लोकांची खूप गर्दी झाली होती. त्यामुळे आम्हाला रात्री जमिनीवर तसंच झोपावं लागलं. आमच्याकडे पांघरुण, सतरंजी काहीच नव्हतं. नंतर काकांच्या लक्षात आलं की चोको मांजर मेलं. मिको जिवंत राहिला. पण घाईगर्दीत त्याला आमच्यासोबत घ्यायचंच विसरलो. मिको गर्दीत हरवलं. मला फार वाईट वाटत आहे. दुसऱ्या दिवशी आम्ही राफा बाॅर्डरवर गेलो. अख्खा दिवस आम्ही उन्हात घालवला. पण सीमा बंदच. मग आम्ही तिथून जवळ असलेल्या आमच्या काकांच्या मित्राच्या घरी गेलो. तिथे गेलो तोपर्यंत आम्ही जिथे आसरा घेतला होता त्या हाॅस्पिटलवर बाॅम्ब हल्ला झाला. त्यात ५०० माणसं मेली. जिथे हाॅस्पिटलसारखी जागा सुरक्षित नाही तिथे इतर ठिकाणी कसं सुरक्षित वाटेल?