आई-बाबा माझ्या परवानगीशिवाय माझ्या वस्तुंना हात का लावतात?

रद्दीच्या पैशांवर अबीरचा हक्क असायचा, त्यामुळे आईने ते पैसे टेबलावर ठेवले आणि ती तिच्या कामाला लागली. क्लासवरुन अबीर आल्यावर आईने 'एकदाची रद्दी दिली बाबा आज' असं अबीरला खूशीत सांगितलं. ' पण आई मी आवरणार होतो ना आज... झालं गेल्या माझ्या गणिताच्या वह्या..' म्हणत अबीर ओरडला.

'अरे कशा जातील.. लक्षात होतं माझ्या.. ठेवल्या आहेत बाजूला काढून. एवढा आरडाओरडा करण्याची गरज नाहीये. टेबलावर ठेवलेले पैसे उचला आणि ठेवा आपल्या पिग्गी बॅंकेत. करायचं काही नाही आणि रुबाब पाहा यांचा..' असं आई वैतागानं पुटपुटली. रद्दीचे पैसे पाहून अबीर खूष झाला. त्यादिवशी संध्याकाळी अबीरचे नवीन वह्या पुस्तकं, स्टिकर्स, कव्हर्स सर्व घरात आले. आईने कितीतरी वेळा पुस्तकं उघडून त्यांचा वास घेतला. हे बघून अबीर हसत होता, आईची मजा उडवत होता.

दुसऱ्या दिवशी अबीर लवकर उठला. पटकन आंघोळ आटोपून खेळायला जाण्यासाठी तयार झाला. सुटीचा शेवटचा दिवस असल्याने दिवसभर क्रिकेट खेळण्याचं अबीरचं आणि त्याच्या मित्रांचं प्लॅनिंग होतं.

' आई माझे शूज कुठेय?' अबीरने ओरडतच आईला विचारले.

'अरे कुठे असणार, सकाळी झटकून बाहेर ठेवले आहेत बघ!' अबीरने दरवाजा उघडून बाहेर बघितलं. ' आई नाहीये माझे शूज बाहेर!'

हातातलं काम टाकून आई बाहेर आली. तिने दरवाजा उघडून बाहेर डोकावलं तर तिला शूज दिसले. तिने अबीरचा हात धरत त्याला दाराजवळ आणून शूज दाखवले. ' हे शूज नाहीतर काय आहे?'

' अगं हे नाही. माझे लाल शूज. पुमाचे. ते कुठेय?'

आईच्या डोक्यात ट्यूब पेटली. झाला गोंधळ आई मनातल्या मनात म्हणाली. काल रद्दीवाल्याला वह्या पुस्तकं आणि पेपरची रद्दी दिली. ' अजून काही आहे का बघा ना ताई' असं रद्दीवाले काका म्हणाले. आईने दोनदा नाही सांगितलं. ' जुने नळ, चपला -बूट काहीतरी असेल बघा ना अजून' यावर आईचं लक्ष उघड्या असलेल्या शू रॅककडे गेलं. त्यात तिला अबीरचे लाल रंगाचे बूट दिसले. दोन्ही बुटांना पुढे मोठी भोकं पडलेली. गेल्या सहा महिन्यात अबीरच्या पायात तिने ते एकदाही बघितलेले नव्हते. तिला वाटलं आता होत नसतील बहुतेक त्याला. तिने काहीही विचार न करता ते शूज रद्दीवाल्याला देवून टाकले. आईला सर्व लख्खं आठवत होतं. आणि इकडे अबीरचा आरडा ओरडा सुरु होता. ' कुठे आहे माझे शूज आई.. तूच ठेवले असशील कुठेतरी'