एक हट्टी, लाडावलेला मुलगा आणि त्याची प्रेमळ आणि कष्टाळू आजीची गोष्ट.

' द वे होम' हा चित्रपट म्हणजे प्रेमळ आजी आणि खडूस नातू वू यांची ही गोष्ट आहे. त्यांच्या काही दिवसांच्या सहनिवासाची ही गोष्ट आहे. वू हा सात वर्षांचा मुलगा. दक्षिण कोरियाची राजधानी सेऊल या मोठ्या शहरात राहणारा मुलगा. आपल्या आईबरोबर अत्यंत छोट्या डोंगराळ दुर्गम भागातल्या आजीच्या गावाला येतो. हे गाव आपल्याकडच्या एखाद्या अतिदुर्गम अशा आदिवासी पाड्यासारखं असतं. तुम्ही कधी अशी गावं पाहिली आहेत का? ज्यांनी पाहिली आहेत त्यांच्या लक्षात इथलं वातावरण येईल. गावाकडे येताना तो ज्या बसमध्ये बसतो, त्यात बरीचशी गावाकडचीच माणसं असतात. त्याला सेऊल शहरातले सुंदर रस्ते, मोठे मॉल, गगनचुंबी इमारती आणि त्यात राहणाऱ्या माणसांच्यात वावरण्याची सवय असते. त्यानं गाव आणि गावाकडची माणसं कधी बघितलेलीच नसतात. त्यामुळं त्याला आईबरोबर आपल्या आजीकडं अज्जिबात यायचं नसतं. बोअर होणार असतं. आपल्यालाही कधीतरी अशा ठिकाणी जाताना बोअर होतं; पण नंतर जेव्हा तिथलं वातावरण आवडायला लागतं, तसं तिथं राहावसं वाटतं. तिथली माणसं आवडायला लागतात. ते गाव सोडताना डोळयात पाणी तरळतं. तर आता वू अशाच ठिकाणी आलाय.

…वूच्या आईची नोकरी गेलेली असते. तिला नवीन चांगली नोकरी शोधायची असते आणि म्हणून वूला आजीकडं ठेवण्यावाचून पर्यायच नसतो. वूची आई ही एकटीच वूला वाढवत असते. मग तिला आपल्या संकटाच्या वेळी गावाकडं राहणाऱ्या आपल्या आईची आठवण येते. खरं तर ती आपल्या आईकडे खूप वर्षांनी आलेली असते.  ही आजी शेती करते. या गावात फक्त सहा माणसं राहत असतात, इथं वीज, रस्ते, पाणी असं काही नसतं. अतिशय कमी खर्चात, कष्टाची कामं करत इथली माणसं राहत असतात. त्यातलीच वूची आजीही असते.