‘तुम्ही चुकताय!’ हे मोठ्यांना सांगण्याइतपत मुलांना खरंच समजतं?

'हो का.. तुझं शेड्यूल  आणि मग रेखा मावशीच्या शेड्यूलचं काय? तिचं शेड्यूल तर तुच बिघडवलं ना. तुला तरी रविवारी सुटी असते, रेखा मावशी तर रविवारीही कामावर येतात. त्यांची कही चूक नाहीये, तुझीच चूक आहे सगळी.. तूच त्यांना उशीरा यायला सांगितलं!' रोहनने आईची चूक दाखवून दिली होती. पण आई तेव्हा संतापलेली होती. रागानेच ती रोहनला म्हणाली, ' हो सगळं माझंच चुकतं बाळा !' असं तिरकस बोलत आई स्वयंपाकघरात जायला निघाली. तेवढ्यात बाबाही या वादात पडले. 'मधू रोहन बरोबर बोलतोय.  का रेखावर चिडतेस.. येईल थोड्या वेळाने. असेल काही अडचण तिला! बाबाही रोहनसारखंच बोलताना पाहून आई आणखीनच संतापली. बाबांकडे रागाने बघून ती स्वयंपाकघरात निघून गेली. पण आता तिची आदळ आपट कमी झाली होती. रोहन आणि बाबांचं बोलणं कदाचित आईला पटलं होतं, पण ते तिनं दाखवलं नाही.

'शाब्बास रोहन!' म्हणत बाबांनी रोहनला शाबासकी दिली. पण आपल्याला का शाबासकी मिळाली हेच रोहनला कळत नव्हतं. त्याने प्रश्नार्थक नजरेने बाबांकडे बघितलं. ' अरे रोहन तू योग्य विचार केलास. दुसऱ्यांचा विचार करुन बोललास त्याबद्दल शाब्बास. असाच दुसऱ्यांचा विचार करावा. उगाच त्रागा करु नये.. काय मधू आलं ना लक्षात. जरा रोहनकडूनही शिक थोडं' बाबा मजेने म्हणाले.. ' हो आता त्याच्याकडूनच शिकण्याची वेळ आलीये माझ्यावर' आई म्हणाली. पण आईचा आवाज आता नाॅर्मल होता.