डाॅल्फिन्सनी ठरवलं आता माणसांना धडा शिकवायलाच हवा!

सगळ्या डॉल्फीन्सनी एकदम उसळी मारली तेव्हा त्यांच्याकडे कोणीच बघत नव्हतं. पण त्यांनी मारलेल्या उसळीमुळे तनिषाची बोट चांगलीच कलंडली तेव्हा मात्र सगळ्यांनी घाबरून तिकडे बघितलं. आता त्या सगळयांना हवे तेवढे डॉल्फिन्स दिसत होते. पण आपल्या बोटीच्या जवळ येऊन इतक्या जोरजोरात उसळ्या मारणारे २०-२५ डॉल्फिन्स बघून त्यांची भीतीने दातखीळ बसली. आता त्यांना डॉल्फिन्स अगदी जवळून बघता येत होते, आणि त्यांना दिसत होतं की त्यांच्यातला सगळ्यात लहान डॉल्फिनसुद्धा कमीतकमी शंभर किलो वजनाचा असणार. बरं छोट्याश्या बोटीत माणसं दाटीवाटीने बसलेली, त्यांना काही हालचाल करता येईना. आणि समजा हालचाल करता आली असती, तरी ते काय करणार होते? समुद्रकिनारा लांबवर अस्पष्ट दिसत होता आणि हळूहळू त्या उसळ्या मारणाऱ्या डॉल्फीन्सनी बोटाभोवती घेराव घालायला सुरुवात केली होती. मोटारबोट चालवणारा नावाडी पण गोंधळून गेला होता. त्याने डॉल्फीन्सना असं वागतांना कधीच बघितलेलं नव्हतं. पण तो शहाणा होता. त्याच्या एक गोष्ट लक्षात आली होती, की आत्ता बोट सुरु करण्यात काही अर्थ नाही. इतक्या डॉल्फीन्सना ओलांडून आपण जाऊ शकत नाही. त्यामुळे तो ओरडून लोकांना शांत र हायला सांगत होता आणि लोक मात्र अजून अजून जवळ येणारे डॉल्फिन्स बघून भीतीने अर्धमेले झाले होते. काय करावं ते कोणालाच सुचत नव्हतं.