संकटात सापडलेल्या बाबांना मदत करण्याऱ्या एका मुलीची गोष्ट!

पंजाबमधील एका गावातली ही गोष्ट! हे गाव तसं छोटंच अहे. इथं छोट्याशा घरात दिनू हे शेतकरी काका व त्यांची दोन छोटी मुलं राहत असतात. मुलगी थोडीशी मोठी म्हणजेच शाळेत जायच्या वयाची असते तर तिच्याहून छोटा तिचा भाऊ. या मुलांना आई नसल्यामुळं त्यांची आईही बाबाच असतो आणि बाबाही बाबाच! या बाबाची थोडीशी शेती असते. त्या शेतीवरच त्यांची गुजराण होत असते. छोटे शेतकरी असतात ना, ते खूप गरीब असतात. त्यांची शेती पावसाच्या पाण्यावर अवलंबून म्हणजे जिरायती असते. पाऊस कमी पडला तरी त्यांचं नुकसान होतं आणि प्रमाणाबाहेर जास्त पडला तरीही! … तर या गोष्टीतला बाबा असाच गरीब शेतकरी आहे. हा बाबा रोज रात्री चुलीवर गरम रोटी करतो आणि त्याबरोबर चटणी असली तर असली नाही तर नाही. नुसती भाकरीच! ‘मला भूक नाही’ असं म्हणून तो एक-दोन रोट्या मुलांना खाऊ घालतो, उरलेलं पीठ दुसऱ्या दिवशीच्या रोट्यांसाठी राखून ठेवतो. नाहीतर त्याची मुलं उपाशी राहतील ना! … पण त्याची मुलगी खूप समजूतदार असते. तिला माहीत असतं की, बाबाही उपाशी आहे, त्याला भूक लागली आहे. ती आपल्यातला घास बाबाला भरवत असते. या तिघांचं एकमेकांवरचं प्रेम हे इतकं घट्ट असतं.