शाळेत जाऊन शिकण्यासाठी झगडणाऱ्या दिशाची गोष्ट!

मध्य प्रदेशातलं एक छोटंसं गाव. या गावात आपल्याला आपली छोटी मैत्रीण भेटते- दिशा. तिच्या बाबाचं छोटं मातीचं, कुडाचं कौलारू घर. घराच्या बाजूला गुरांचा गोठा. त्याला लाकडाचं कुंपण. दिशा आपल्या मामाकडून घरी परत येते, बाबाला शोधते; तर तिची आत्या आलेली असते. आत्या विचारते,

‘दिशा, मामाकडं काय केलंस?’

दिशा सांगते, ‘खूप खूप अभ्यास केला, पुस्तकं वाचली. तुला माहितीय का, मला मामानं कित्ती कित्ती पुस्तकं दिली होती वाचायला.’

‘दिशा, घरकाम शिक, शाळाबिळा आजपासून बंद. तुझ्या आईलाही पुस्तकं वाचायला आवडायचं. पुस्तकं वाचून काय मिळतं ग.’ आत्या रागावते.

दिशा हिरमुसली होते.

गावाकडच्या कितीतरी मुलींना अर्ध्यावरच शाळा सोडावी लागते, त्यापैकीच एक दिशा. ती फक्त तिच्या वडिलांवरच खूप प्रेम करते, तिचा बाबाही असतो प्रेमळ. तो दिशाला कधीच रागवत नाही. दिशाचं तिची पुस्तकं आणि शाळेवरही खूप प्रेम असतं. तुम्हालाही तुमची शाळा खूप आवडते ना? तिथं आपल्याला बरंच काही शिकायला मिळतं. मित्रमैत्रिणी मिळतात. खेळायला मिळतं. पुस्तकं वाचायला मिळतात. अभ्यास करायला मिळतो.

… पण काही मुलांना अभ्यास करायलाच आवडत नाही. दिशाचं मात्र तसं नाही हं. तिला जेव्हा वेळ मिळेल तेव्हा ती पुस्तकं वाचते. गणितं सोडवते. तिचं एकच ध्येय असतं, शिकून मोठं व्हायचं.